Αέρας φουσκωτός.

Δυό βδομάδες τώρα το φουσκώνω το απόγευμα και το πρωί το βρίσκω μισοξεφούσκωτο. Το καλοσκέφτηκα και πήρα την μεγάλη απόφαση.

- Καλημέρα.
- Καλημέρα.

Τα χέρια του σαν χέρια πιανίστα. Ολοκάθαρα. Θυμάμαι ότι οι χερούκλες του κυρ-Βασίλη του ποδηλατά που είχε το μαγαζί του στην Θηβών, δίπλα από το καθαριστήριο του Λέλε, ήταν κατάμαυρα, βουλκανισμένα με το λάστιχο και το καουτσούκ. Συνεχίζω.

- Θέλω μπάλωμα και σολισιόν.
Χαμόγελο αμηχανίας.
- Ξέρετε κανείς δεν τις μπαλώνει τώρα τις σαμπρέλες, με 2,5 € παίρνεις μιά καινούργια.
Το είχα καταλάβει ότι κανείς δεν τις μπαλώνει τώρα τις σαμπρέλες, ούτε κάν οι ποδηλατάδες.

- Ξέρεις, ήθελα να βγάλω την σαμπρέλα από την ζάντα, να την φουσκώσω, να την βάλω στον κουβά, να δώ τις φυσαλίδες, να την στεγνώσω πάνω στο παντελόνι, να κάνω έναν κύκλο με το μπικ γύρω από την τρύπα, να την τεντώσω στην ανάποδη της παλάμης μου και να τρίψω το σημείο με σμυριδόπανο, να απλώσω το σολισιόν, να το φυσήξω γιά να στεγνώσει, να κόψω το μπάλωμα και να στρογγυλέψω τις γωνίες του, να δοκιμάσω την κόλλα αν έχει στεγνώσει εντελώς, να τοποθετήσω το μπάλωμα. Αυτό ήθελα.

Η αμηχανία στο πρόσωπό του έχει γίνει ένα μείγμα απορίας και θαυμασμού.

- Δεν υπάρχουν αυτά που θέλετε. Έχω ένα σετ έτοιμα μπαλώματα που χρησιμοποιούν όσοι κάνουν μάουντεν-μπάικ. Επίσης έχω ένα σετάκι αυτοκόλλητα μπαλώματα και τα απαραίτητα κλειδιά που χρησιμοποιούν αυτοί που κάνουν ποδηλατικούς μαραθώνιους. Έχω και αυτό το σετ που είναι με πεπιεσμένο αέρα, σε είκοσι δευτερόλεπτα είναι έτοιμο.
- Ρε φίλε εγώ αναμνήσεις θέλω να αγοράσω όχι αέρα φουσκωτό.
- Λυπάμαι κύριε, δεν έχω.

Ταξίδια.

Θυμάμαι την Μαρίκα Μητσοτάκη, κατάκοπη μέχρις εξαντλήσεως, μετά την επιστροφή της από ένα από τα ταξίδια της ως κυρία Πρωθυπουργού να λέει στην δημοσιογράφο που της είχε ζητήσει τις εντυπώσεις της από το ταξίδι: "Αχ κορίτσι μου. Η επιστροφή στο σπίτι είναι η πιό όμορφη στιγμή ενός ταξιδιού".

Κι εγώ αυτής της άποψης είμαι. Αν θες να ξεκουραστείς, κάτσε σπίτι σου. Πουθενά δεν θα βρείς καλύτερη άπλα και ξάπλα. Στο ταξίδι αυτό που έχει σημασία είναι να προσπαθήσεις να γνωρίσεις τον τόπο, τις συνήθειες, την ιστορία και τους ανθρώπους. Κυρίως τους ανθρώπους, όσο γίνεται. Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις από την ξαπλώστρα της παραλίας.

Δεν έχω παράπονο. Με βάση τα "κυβικά" μου έχω ταξιδέψει αρκετά. Πάντα προσπαθώντας το ταξίδι να μου έχει αφήσει κάτι παραπάνω από το ψήσιμο στον ήλιο και ένα γερό μεθύσι.

Τρία ταξίδια απ' αυτά που θα ήθελα δεν έχω κάνει ακόμα:

Στην Αμερική. Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες και κάποια νότια πολιτεία που να βρωμάει ρατσισμό, περιθώριο, φτώχεια και να ακούγονται γκόσπελ και μπλούζ. Λουιζιάνα, ας πούμε. Ένα ταξίδι που θα ήθελα να κάνω, κυρίως, γιά να δώ πώς είναι ο κόσμος που δεν ονειρεύτηκα. Αλλά, όσο έχουν Πρόεδρο αυτόν τον παράφρονα, απωθητικό, βλαμμένο δεν θα με δούν τα φιλαράκια τα αμερικανά. Και με την Κλίντον, μάλλον, δεν θα πήγαινα. Οπότε, πέραν των άλλων αντικειμενικών εμποδίων, δύσκολα το βλέπω αυτό το ταξίδι να πραγματοποιείται.

Στην Γροιλανδία και την Ισλανδία επίσης θέλω να πάω. Όχι γιά να φάω ψάρια από τις Παγωμένες Θάλασσες αλλά γιά το Βόρειο Σέλας. Θα ήθελα μία φορά στη ζωή μου να δώ αυτό το εκπληκτικό φυσικό φαινόμενο να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Αλλά κάθε φορά που αναφέρω αυτό το ταξίδι στην μόνιμη εδώ και δεκαετίες συνοδοιπόρο και συνταξιδευτή μου, απαντά: "μην λες βλακείες". Οπότε δύσκολα βλέπω να πραγματοποιείται κι αυτή η επιθυμία.

Η Τεργέστη επίσης είναι ένας από τους επιθυμητούς προορισμούς. Όχι γιατί έχει κάτι το καταπληκτικό ως πόλη, βρίσκεις πολλές τέτοιες στην Ευρώπη, αλλά γι' αυτό που συμβολίζει, την πολυπολιτισμικότητα. Γιατί η Τεργέστη ήταν πολυπολιτισμική πριν μάθουμε εμείς την λέξη και την έννοια. Από τον 17ο αιώνα συγκέντρωνε εμπόρους, ταξιδευτές, μετανάστες και πρόσφυγες από όλη την Ευρώπη που εξελίχθηκαν σε τουλάχιστον είκοσι συγκροτημένες διαφορετικές εθνικές κοινότητες: Έλληνες, Εβραίοι, Σλοβένοι, Ιταλοί, Ελβετοί, Γερμανοί, Αρμένιοι, Σέρβοι, Αυστριακοί, Κροάτες, Οθωμανοί, Κύπριοι και όχι μόνο. Γνώρισε επίσης καμιά εικοσαριά κατακτητές, από Αυστριακούς και Οθωμανούς μέχρι τον Τίτο. Το πρώτο πολύγλωσσο Πανεπιστήμιο έχει ιδρυθεί και συνεχίζει να λειτουργεί εκεί. Τον 18ο αιώνα κυκλοφορούσαν στην Τεργέστη εφημερίδες σε δέκα διαφορετικές γλώσσες Σήμερα είναι κέντρο του ιταλικού καφέ και έδρα του μοναδικού πανεπιστήμιου του καφέ παγκοσμίως. Αυτή την πόλη των πολλών πολιτισμών που είναι τελικά ένας, ο πολιτισμός της συνύπαρξης, της ανοχής και της ειρήνης, θέλω να την γνωρίσω.

Το ταξίδι στην Τεργέστη θα γίνει οπωσδήποτε. Όχι φέτος όμως. Γιατί και φέτος θα είμαστε στην αγαπημένη Λήμνο. Γιά το καλό μου, ακολούθησα κι εγώ την γνωστή πρακτική των γαμπρών που γίνεται "χωριό" τους, το χωριό της γυναίκας τους. Θα είμαστε στην πολύ όμορφη Λήμνο με τις αμέτρητες παραλίες, τους χαλαρούς ρυθμούς, την θαυμαστή ιστορία και τους ωραίους ανθρώπους.

Εύχομαι να περάσετε αυτή την περίοδο που έχουμε συνηθίσει να λέμε "διακοπές" όσο καλύτερα μπορείτε. Αν θέλετε την δική μου γνώμη, αποφύγετε τα μοδάτα και πολυδιαφημισμένα και προτιμήστε τα ανθρώπινα και γήινα.

Να είστε όλοι καλά.

Είναι ζήτημα δημοκρατίας.

 

Θα μου επιτρέψει ο σεβαστός καθηγητής κ. Σταμάτης Κριμιζής να διαφωνήσω μαζί του. Το ίδιο θα διαφωνήσω και με όλους τους φίλους που αγανακτούν γιά την "αναξιοκρατία" που επικρατεί στην χώρα μας.
Σταχυολογώ δύο σημεία από αυτά που επικαλείται ο κ. καθηγητής στην ηχηρή παραίτησή του:
1. Ανατέθηκε στο πολιτικό προσωπικό (δεν έχει σημασία σε ποιόν) η επιλογή των προγραμμάτων τα οποία θα διαχειρίζεται ο Διαστημικός Οργανισμός.
2. Ανατέθηκε στο πολιτικό Προσωπικό (δεν έχει σημασία σε ποιόν) η εκπροσώπηση του Οργανισμού στον αντίστοιχο Ευρωπαϊκό.
Γιατί διαφωνείτε κ. καθηγητά; Αφορούν αυτά τα θέματα το επιστημονικό έργο του Οργανισμού;

Έχουμε μπροστά μας τον ορισμό της σύγκρουσης πολιτικής-τεχνοκρατών. Δεν είναι τεχνικό το ζήτημα, ούτε οικονομικό (άλλωστε ο Οργανισμός δεν έχει διαχειριστεί ακόμα ούτε ένα ευρώ), είναι ζήτημα δημοκρατίας.
Στην ουσία ο κ. καθηγητής και ένας μεγάλος αριθμός φωτισμένων τεχνοκρατών, θέλουν (ή κάποιοι άλλοι θέλουν να τους βάλουν) να κυβερνήσουν και όχι να παρέχουν επιστημονικό έργο. Χωρίς να έχουν καμία πολιτική νομιμοποίηση χωρίς καμία δημοκρατική έγκριση χωρίς δημόσιο απολογισμό.
Αυτή είναι η διαφορά της πολιτικής από την μη πολιτική: Ο πολιτικός μπορεί να είναι καλός ή κακός, έντιμος ή ανέντιμος, ικανός ή ανίκανος. Αλλά βρίσκεται εκεί επειδή αυτοί που δικαιούνται τον έχουν επιλέξει και αυτοί θα τον εγκρίνουν ή θα τον απορρίψουν. Έστω και αν κάνουν λάθος, δικαίωμά τους.

...του κώλου.

Εγώ διάβασα "ΚΛΙΚ". Δεν ήμουν αυτό που λένε "τακτικός αναγνώστης" αλλά το έπιασα στα χέρια μου, η αλήθεια να λέγεται. Θυμάμαι ένα καταπληκτικό αφιέρωμα που είχε κάνει στους κώλους. Έμαθα τι σημαίνει "στητός", "πεσμένος", "χαμηλός" και όλες τις εκδοχές του είδους. Δεν το έκανα με ηδονοβλεπτική διάθεση ούτε γιά χαβαλέ. Το κίνητρό μου ήταν η γνώση. Εγκυκλοπαιδική σοφία προσιτή στον καθένα. Τι κακό να βρείς στους κώλους; Βλάχος είσαι;
Ο Κωστόπουλος είναι η κλασσική περίπτωση του νούμερου που τον έχει ξεκωλιάσει το σύστημα αλλά αυτός νομίζει ότι είναι ο αφ' υψηλού ιδεολογικός και αισθητικός καθοδηγητής της κοινωνίας. Ένα εργαλείο των πολιτικών και ταξικών του αφεντικών ήταν που πρόβαλλε και πρότεινε ως τρόπο ζωής ό,τι εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους: Αρπαχτή, εύκολο κέρδος, καταναλωτισμός, ηθικές αξίες της πλάκας και ανθρώπινες σχέσεις του κώλου.
Όσοι τσίμπησαν, τσίμπησαν. Τους ξεπουπούλιασαν μέχρι ξεβρακώματος στο χρηματιστήριο και τα υπόλοιπά τους τα κούρεψαν με την ψιλή τα μνημόνια. Τα αφεντικά γελούν απλωμένοι στις πολυθρόνες των οφσόρ ξεκοκκαλίζοντας τα δανεικά κι αγύριστα, τα ΜΕΠ, τις επιδοτήσεις και τα ΕΣΠΑ.
Το πρόβλημα είναι ότι μαζί μ' αυτούς που πρόλαβαν και πέταξαν την βλαχιά από πάνω τους την πληρώνουμε κι εμείς που μείναμε αδιόρθωτοι βλάχοι.

Ο φίλος μου Γιάννης Αδάμ.

Ο Γιάννης είναι ο μόνος από τους φίλους μου που ήμαστε μαζί όλη μας τη ζωή. Μαζί με την ουσιαστική έννοια, όχι την τυπική. Στα μέσα της δεκαετίας του πενήντα, γεννηθήκαμε με διαφορά λίγων μηνών σε δύο αντικρυστές αυλές που τις χώριζε ένας χωματόδρομος. Αυτός ο χωματόδρομος έγινε η αλάνα των πρώτων μας παιχνιδιών, η οδός των ονείρων μας, η λεωφόρος της πρώτης μας εξόδου στην κοινωνία, η είσοδός μας στη ζωή. Μιά αλάνα γεμάτη απ' τις φωνές των μανάδων μας. Της μάνας του, κυρα-Αγγέλας, που μας μοίραζε φρεσκοψημένο ζυμωτό ψωμί και της μάνας μου, της κυρα-Χρυσούλας, που μας κέρναγε θεσσαλικές μπατζίνες. Μπάμπηηηη, Γιάννηηηη...

Ελευσίνα, Συνοικία Παράδεισος.
Στην μπάλλα με ξεπερνούσε, μάλλον όλοι με ξεπερνούσαν στη μπάλλα. Σε άλλα, που ήταν περισσότερο του εσωτερικού κόσμου, ήμουν καλύτερος. Είχε την απίθανη ικανότητα να είναι αυτός που έφερνε τα καινούργια στην πιτσιρικαρία της αλάνας. Αυτός μας έμαθε πώς παίζεται το ξυλίκι και οι μπίλιες. Ο Γιάννης έφερε γιά πρώτη φορά στη γειτονιά τα άλμπουμ της ΜΕΛΟ. Μπορεί το δικό μου πατίνι να ήταν πιό όμορφο και να κυλούσε πιό ωραία αλλά ο Γιάννης είχε κυκλοφορήσει το πρώτο πατίνι στη γειτονιά. Μπορεί να ήμουν εγώ ο πρώτος που συμπλήρωσα εκατοντάδα με χαρτάκια ποδοσφαιριστών αλλά ο Γιάννης ήταν ο πρώτος που έφερε τα χαρτάκια στην παρέα. Τα πρώτα τρίγωνα, οι στρακαστρούκες και τα πυροτεχνήματα στην αυλή του θα έσκαγαν. Τα δικά μας, των υπολοίπων, θα ακολουθούσαν.

Ένα δωματιάκι, στην πίσω αυλή του σπιτιού του, ήταν ο χώρος μας. Εκεί ακούσαμε γιά πρώτη φορά το Abbey Road των Beattles. Εκεί μοιραστήκαμε τις πρώτες σκέψεις γιά το μέλλον. Από 'κει ξεκινούσαν οι εξωτικές περιπλανήσεις στον κόσμο πέρα από τον Παράδεισο.
Περιμέναμε να κοιμηθεί ο κυρ-Σπύρος, ο μπαμπάς του, και μετά ανοίγαμε την αυλόπορτα, σπρώχναμε το άσπρο μηχανάκι SACΗS, χωρίς να το βάλουμε μπροστά, και όταν φτάναμε στην άκρη της γειτονιάς, στου Γκούμα, το καβαλάγαμε και φεύγαμε γιά την Μάνδρα. Αγαπούσαμε κι οι δυό, σύμπτωση, από μιά Μαρία που, κι άλλη σύμπτωση, και οι δυό έμεναν στην ίδια γειτονιά. Κάναμε κάποιες βόλτες στο τετράγωνο με τις Μαρίες, μέχρι κάποιο φώς να ανάψει, σήμα ότι μας είδαν, ή να βγεί κάποιος εκνευρισμένος από τα βουμ-βούμ του SACHS και να μας βρίσει. Αργότερα συνεχίστηκε το ίδιο σχέδιο με το κόκκινο ΚΑDΕΤT του πατέρα μου. Γιά άλλες Μαρίες.

Κάποτε, μοιραία, μεγαλώσαμε, παντρευτήκαμε, ακολουθήσαμε διαφορετικούς δρόμους και αραίωσαν οι επαφές μας. Μία στις τόσες ένα τηλέφωνο, τυχαίες συναντήσεις σε τυπικές κοινωνικές υποχρεώσεις. Τι γίνεσαι ρε, πού είσαι; Είμαι στο Λαύριο, στην Κέρκυρα, στην Πάτρα, στην Ολλανδία, στο Αρχηγείο. Πετάω γιά Σιγκαπούρη, γιά Καναδά, γιά Αμερική. Είμαι Αντιπλοίαρχος, Πλοίαρχος, Υποναύαρχος. Ο Γιάννης υπηρετούσε στο Λιμενικό.
Βιαστικός, συχνά, αλλά πάντα με ένα καλόκαρδο πείραγμα στο στόμα. Απλός, κοντινός, τα αξιώματα δεν τον βάρυναν. Παρέμεινε ο πιτσιρικάς με τους βώλους, ο έφηβος με το SACHS.
Κάποιος καφές στα γρήγορα, πώς πάει η οικογένεια; Εντάξει, οι οικογένειες με τα πάνω τους και τα κάτω τους. Τα παιδιά μεγάλωσαν, μεγάλωσαν και τα προβλήματα. Κανονική ζωή.

Τα τελευταία χρόνια πέρασε μιά μεγάλη υπηρεσιακή περιπέτεια. Πληγώθηκε.
Η περιπέτεια τέλειωσε, ξεπεράστηκε. Πίσω στο Λιμενικό με όλους τους βαθμούς και όλες τις προαγωγές. Ναύαρχος.
Αυτό που δεν ξεπεράστηκε ήταν το σοβαρό πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπώρησε μέχρι τέλους.
Τον έχασα τον φίλο μου.
Γειά σου Γιάννη.

Κανονίστε...

- Κανονίστε παλληκάτια μακεδονομάχοι να χαθεί κι αυτή η ευκαιρία να επικρατήσει η λογική.
- Κανονίστε παλληκάρια μακεδονομάχοι να συνεχίσουν να χαράσσουν την εξωτερική μας πολιτική οι παπάδες και οι απόστρατοι επιλοχίες.
- Κανονίστε παλληκάρια μακεδονομάχοι να δημιουργήσετε μιά νέα γενιά καλοταϊσμένων επαγγελματιών του πατριωτισμού.
- Κανονίστε παλληκάρια μακεδονομάχοι να συνεχίσει να γελάει η ανθρωπότητα με την πάρτη μας γιά άλλα τριάντα χρόνια.
- Κανονίστε παλληκάρια μακεδονομάχοι εσείς που ζείτε κάτω απ' τα σύνορα αλλά και οι άλλοι που ζείτε πάνω απ' τα σύνορα Ελλάδας - Π.Δ.Γ. Μακεδονίας..

Σύντομη αριστερή παρένθεση;

Ο Τσίπρας κλείνει σε λίγες μέρες τρία χρόνια πρωθυπουργίας και είναι πλέον μακροβιότερος πρωθυπουργός (της μεταπολίτευσης) από τον Γεώργιο Ράλλη, τον Γεώργιο Α. Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά. Του υπολείπονται λίγοι μήνες γιά να γίνει μακροβιότερος και από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Επίσης έχει ξεπεράσει τους "σοφούς" Ξενοφώντα Ζολώτα και Λουκά Παπαδήμο. Δεν μετράμε μιά ντουζίνα ενδιάμεσων και υπηρεσιακών.
Η σύντομη "αριστερή παρένθεση" σίγουρα δεν είναι σύντομη και μένει να αποδειχτεί αν θα είναι παρένθεση. Δεν νομίζετε ότι είναι πιά καιρός να το χωνέψουμε όλοι αυτό το γεγονός και να σταματήσετε να μας ζαλίζετε με αποσπάσματα από ομιλίες και υποσχέσεις που δόθηκαν πρίν από δυό και τρείς (πολιτικούς) αιώνες;
Δείτε τι κάνει η Μέρκελ προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση στην Γερμανία. Έκανε κουρελόχαρτο όλο το προεκλογικό φορολογικό πρόγραμμά της το οποίο, υποτίθεται ότι, ήταν το βασικό αδιαπραγμάτευτο χαρτί της.
Αποδείχτηκε με κάθε τρόπο ότι με ανώμαλες μεθόδους ο Τσίπρας δεν "πέφτει". Θα πέσει, κανονικά και όπως πάντα συμβαίνει, όταν αποφασίσει ο λαός με την ψήφο του. Όποτε έρθει αυτή η ώρα.
Μέχρι τότε δεν νομίζετε ότι, επιτέλους, πρέπει να συζητήσουμε επί της ουσίας; Τι κάνει αυτή η κυβέρνηση, πού πέτυχε και πού απέτυχε; Ποιά ζητήματα έλυσε και ποιά έχει μπροστά της να λύσει; Σε ποιά ζητήματα μπορούν να υπάρξουν πολιτικές συγκλίσεις αναγκαίες γιά να αντιμετωπιστούν χρονίζοντα θέματα και παθογένειες της χώρας;
Γιά τα άλλα αφήστε τους γελοιογράφους να κάνουν την δουλειά τους. Μιά χαρά τα καταφέρνουν.

Βλήματα.

Υπάρχει ένας κύριος Βασίλης Παπαδόπουλος. Ιδιοκτήτης εργοστασίου παραγωγής οπλικών συστημάτων στο Κιλκίς. Εκτός απ' την κατασκευή ασχολείται επίσης και με το εμπόριο όπλων και την διαμεσολάβηση σε σχετικές αγοραπωλησίες. Κουμπάρος του Ιβάν Σαββίδη και εκπρόσωπός του στην αγοραπωλησία του ΠΑΟΚ. Στο μακρυνό παρελθόν είχε συμπεριληφθεί σε ελληνική αντιπροσωπεία που συνόδευσε τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στην Μόσχα (μαζί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη) και είχε μεσολαβήσει, λαμβάνοντας 67 εκατομμύρια € γιά να αποζημιωθούν οι έλληνες εξαγωγείς που είχαν πληγεί από ένα από τα εμπάργκο που είχε επιβάλλει η δύση στην Ρωσσία. Γιά να δοθούν οι αποζημιώσεις μεν χωρίς όμως να φανεί ότι πληρώνει η κυβέρνηση και παραβιαστούν οι όροι του εμπάργκο. Καθαρές δουλειές! Αργότερα πήρε μερικές μικρές παραγγελίες από το ελληνικό δημόσιο μεταξύ των οποίων προμήθεια σφαιρών μικρού διαμετρήματος γιά την Αστυνομία. Επίσης λειτούργησε ως διαμεσολαβητής σε αγοραπωλησίες όπλων χωρίς να είναι γνωστές κάποιες μεγάλες επιτυχίες σε αυτό τον τομέα. Όλα αυτά πριν την περίοδο της κυβέρνησης Τσίπρα.
Ξαναήρθε στην επιφάνεια με την πρόσφατη υπόθεση της πώλησης (που δεν ολοκληρώθηκε) βλημάτων προς την Σαουδική Αραβία γύρω από την οποία το ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι αν ο Β. Παπαδόπουλος μιλούσε με την ελληνική κυβέρνηση γιά λογαριασμό του, ως μεσολαβητής, ή γιά λογαριασμό της Σαουδικής Αραβίας ως εκπρόσωπός της. Ας υποθέσουμε ότι ο καθένας έχει βγάλει τα συμπεράσματά του. Έτσι κι αλλιώς η πώληση δεν προχωρά αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση απέκλεισε τις πωλήσεις όπλων προς τους Σαουδάραβες.
Ενώ λοιπόν φαίνεται ότι το θέμα αυτών των βλημάτων έχει λήξει, βγαίνει στην επιφάνεια έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την οποία προκύπτει ότι εντοπίστηκε ότι το έτος 2014 ο Παπαδόπουλος είχε πουλήσει άλλα βλήματα μάλλον στους Σαουδάραβες τα οποία κατέληξαν στον ISIS. Προσέξτε, το 2014. Με κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου και την κυρία Φώφη Γεννηματά Υφυπουργό Άμυνας.
Καλούνται λοιπόν, από την κα Σπυράκη, την ΝΔ και τα παράγωγά της, ο Τσίπρας και ο Καμμένος να απαντήσουν γιά την υπόθεση των βλημάτων (κυριολεκτικά και μεταφορικά) του 2014. Γιατί έκανες συζητήσεις κύριε Τσίπρα και κύριε Καμμένε με τον Παπαδόπουλο που έκανε βρώμικες δουλειές το 2014; Τι να απαντήσουν ακριβώς αναρωτιέμαι;

- Αν οι δουλειές του 2014 ήταν βρώμικες δεν θα έπρεπε να απαντήσουν πρώτα οι τότε κυβερνώντες; Ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος, η κα Γεννηματα και τα άλλα παιδιά; Μετά ας ελέγξουμε και τον Καμμένο που δεν προσέχει τις συναναστροφές του αφού, έτσι κι αλλιώς, αγοραπωλησία επί της υπουργίας του δεν έγινε.
- Αν οι δουλειές του 2014 δεν ήταν βρώμικες τότε ποιά είναι η κατηγορία κατά του Τσίπρα και του Καμμένου;

Κεντροαριστερά τέλος!

Όπου το παλαιό ΠΑΣΟΚ της Γεννηματά νίκησε το πιό παλαιό ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη. Απλό. Όσο απλό είναι το γεγονός ότι εννέα πολιτικοί γίγαντες κατάφεραν να χάσουν από την Φώφη.
Ενταφιάστηκε, έγινε και το μνημόσυνο, κάθε συζήτηση γιά την κεντροαριστερά και εκμηδενίστηκε και η τελευταία πιθανότητα να αποκτήσει λόγο ύπαρξης ο νέος φορέας.
ΠΑΣΟΚ σύντροφοι, όπου η Φώφη εκτοξεύει την ιαχή "Απόψε πρασινίζει η Ελλάδα" και ο Νίκος απαντά: "Μένω έκπληκτος: Από τα 700 ρέματα της Αττικής έχουν μείνει μόνο 70" (και ο Ανδρουλάκης δεν ξέρει τίποτα γιά το έγκλημα, συμπληρώνω εγώ). Το παλαιό-καλό ΠΑΣΟΚ που γνωρίσαμε, στην μία ή στην άλλη εκδοχή του δεν έχει καμιά σημασία.
ΠΑΣΟΚ λοιπόν σύντροφοι, μόνο αυτό χωράει μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Μικρό ή μεγάλο θα αποφασίσουν οι πολίτες αυτής της χώρας όποτε έρθει η ώρα.
Όποιος θέλει να υπάρξει σ' αυτόν τον χώρο, να αφήσει τον φερετζέ στην άκρη, να ψάξει να βρεί την πιό κοντινή τοπική ή κλαδική του ΠΑΣΟΚ και να πάει να γραφτεί.

Άδεια Κουφοντίνα

Η 48ωρη άδεια που δόθηκε στον Κουφοντίνα γιά άλλη μιά φορά απέδειξε ότι είναι ορθή η πάγια θέση της "συντεταγμένης" αριστεράς ότι η τρομοκρατία, με την οποιαδήποτε εκδοχή της, λειτουργεί αποπροσανατολιστικά και σε απόλυτη σύγκρουση με τα λαϊκά συμφέροντα. Ακόμα και όταν η βλάβη δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας ενέργειας αλλά προκύπτει ακούσια και τυχαία.
Σε μία και μόνο μέρα έφυγαν από το προσκήνιο και η Μαρέβα, και οι οφ-σόρ, και ο Αυγενάκης και η Ζήμενς.
Πάντα αυτό πετύχαιναν τα κουμπούρια και τα κακέκτυπά τους. Η άρχουσα τάξη έστω και με κάποιες απώλειες, τελικά, δεν χάνει ούτε μιά τρίχα απ' τα γεννητικά της όργανα.
Αντιθέτως το λαϊκό κίνημα και η αριστερά υποχρεώνονται να απολογούνται γιά κάτι που δεν είναι δικό τους, γιά κάτι που δεν εγκρίνουν, γιά κάτι που, εν τέλει, τους βλάπτει.

Παρέλαση...

Στην έκτη Δημοτικού ήμουν σημαιοφόρος. Το δικό μας σχολείο (9ο Δημοτικό Ελευσίνας) ήταν ντυμένο με εθνικές στολές. Τη δικιά μου φορεσιά την είχε φτιάξει η μάνα μου πολύ πλούσια: Φουστανέλα με πολλές δίπλες, κεντητό πουκάμισο, φαρδύ ζωνάρι και γιλέκο με φλουριά. Ο πατέρας μου είχε ξηλωθεί γιά να έχω κανονικά τσαρούχια, πράγμα σπάνιο γιά εκείνη την εποχή που οι περισσότεροι φορούσαν τα παπούτσια τους με ένα πάνινο κάλυμμα. Το σχολείο πρίν από μας (8ο Δημοτικό) ήταν ντυμένο με κοστουμάκι και γραβάτα. Έκαναν φιγούρα και μας πείραζαν όσο περιμέναμε να ξεκινήσουμε. Σε μιά στιγμή με πλησιάζει ένας από τους κουστουμαρισμένους και μου λέει: "πολύ σου πάει η φούστα". Τον κυνήγησα με το κοντάρι, μαζί με την σημαία, μέχρι που, από κάποιο αδέξιο χτύπημα στο πεζοδρόμιο, ξεκόλλησε ο σταυρός από την κορυφή του κονταριού. Η παρέλαση σε λίγα λεπτά ξεκίνησε και το 9ο Δημοτικό είχε σημαία χωρίς σταυρό στο κοντάρι. Την επόμενη μέρα ο πατέρας μου έψαχνε να βρεί φαναρτζή να κολλήσει τον σταυρό κι εγώ μέτραγα σφαλιάρες.

Κατελάνοι...

Πίσω από την κρίση στην Καταλονία βρίσκεται η κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η, γερμανικής έμπνευσης, μονομερής οικονομική ενοποίηση, με όρους άγριου νεοφιλελευθερισμού, αφαιρεί από το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τον οραματικό χαρακτήρα και την, όποια, ελκυστικότητα.
Αντί να καταργούνται τα σύνορα, ισχυροποιούνται. Η ιδέα της Ευρώπης "φρούριο" με τις παρανοϊκές ανισότητες ενδυναμώνεται, με αποτέλεσμα να βρίσκουν έδαφος οι διαφόρων ειδών, και καθόλου αθώοι, εθνικισμοί στις πιό ακραίες τους μορφές. Η Ευρώπη των δικαιωμάτων, των ελευθεριών, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας απομακρύνεται αντί να πλησιάζει.
Αν δεν αλλάξει σύντομα η πορεία που ακολουθείται, μπροστά μας έχουμε μόνο δάκρυα και πόνο.

Βαφτίσια...

Τον παππού μου τον έλεγαν Μικέ. Θαλασσινός, γεννημένος στον Πειραιά με καταγωγή από την Κάλυμνο, προφανώς το όνομα παραπέμπει στην Ιταλική περίοδο του νησιού. Στην οικογενειακή παράδοση, μάλιστα, αναφέρεται και κάποια προ-προ γιαγιά Ιταλίδα. Ο πατέρας μου λοιπόν, ήθελε να πάρω το όνομα του παππού: Μικές. Αλλά ο παπα Κώστας Τζούρος, μπροστά στην κολυμπήθρα, ήταν ανένδοτος. Δεν θα μου έδινε αλλόθρησκο όνομα. Ανυποχώρητες και οι δυό πλευρές. Το αδιέξοδο ήταν προφανές μέχρι που κάποιος από τους παρευρισκόμενους πρότεινε να πάρω το όνομα του αδερφού του που λίγα χρόνια πριν είχε χάσει. Η πρόταση έγινε αποδεκτή από τις "αντιμαχόμενες" πλευρές και έτσι πήρα το όνομα του Χαράλαμπου Φαρασόπουλου ο οποίος είχε συλληφθεί από τους Γερμανούς στο "μπλόκο της Ελευσίνας" τον Απρίλιο του 1944, οδηγήθηκε σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας και δεν επέστρεψε ποτέ.

Μαύρη θάλασσα.

  Ακούστε μιά ιστορία πολύ επίκαιρη: Τα ΕΛΠΕ αναλύοντας ένα τραγικό ατύχημα που συνέβη στην Θεσσαλονίκη πριν πολλά χρόνια (έκρηξη φορτηγίδας στις εγκαταστάσεις της ΕΚΟ το 1998 με 4 νεκρούς), αποφάσισαν να αλλάξουν τον κανονισμό προσέγγισης δεξαμενοπλοίων στις προβλήτες τους. Μόνο τρία (3) ρυμουλκά, από τα σχεδόν 200 που υπάρχουν στα ελληνικά λιμάνια, ικανοποιούν τις νέες προδιαγραφές. Μόνο τρία!
  Έχουν ξεσηκωθεί οι πάντες, από τους εφοπλιστές μέχρι τους ναύτες και καταγγέλουν την επίθεση που δέχεται η ελληνική ναυτιλία, η ελληνική σημαία και ο ελληνικός λαός επισημαίνοντας ότι αν εφαρμοστούν οι νέοι όροι θα κληθούν ρυμουλκά από το εξωτερικό. 
  Η εφαρμογή του νέου κανονισμού, ο οποίος είναι έτοιμος από το 2002, έχει αναβληθεί ποιός ξέρει πόσες φορές και δεν έχει τεθεί σε ισχύ ακόμα στις εγκαταστάσεις Ελευσίνας και Ασπροπύργου. 
   Γι' αυτό τους θέλουμε και τους Υπουργούς και τους νηογνώμονες και τα λιμενικά και τις ακτοφυλακές και τις επιθεωρήσεις πλοίων. Γιά να συνεχίσουμε να μένουμε ατάραχοι στο παρελθόν και να ψιλοβολευόμαστε όλοι ελπίζοντας ότι δεν θα γίνει η στραβή. Καμιά φορά συμβαίνει το μη αναμενόμενο, ξεσηκώνεται κουρνιαχτός γιά κάποιες μέρες αλλά μετά ξεχνιούνται όλα και συνεχίζουμε ακάθεκτοι όπως πριν. 
  Εν τω μεταξύ στα ΕΛΠΕ, αν συμβεί, δεν θα έχουμε ατύχημα 100 τόνων αλλά, μπορεί, 30 χιλιάδων τόνων. Αυτή είναι η ουσία και όχι οι σαχλαμάρες που μπορεί να λέει ο κάθε Υπουργός Ναυτιλίας.

Πού έμπλεξες καημένο κορίτσι.

Όλο αυτό το ρεζίλεμα της Καϊλή με τον παπού της που δεν ήταν παπούς της και τους "κομμουνιστές" που ήταν ερωτικοί αντίζηλοι, το έστησε ο μηχανισμός του καλού παλιού ΠΑΣΟΚ γιά να την εκθέσει ώστε να μην μπορέσει να βάλει υποψηφιότητα γιά την Προεδρία του νέου πασοκικού φορέα. Αν έβαζε υποψηφιότητα θα κέρδιζε κάνοντας απλό περίπατο. Θα τους έπαιρνε και τα σώβρακα, όλων.

Ο φούρνος του χωριού

Τελικά ο φούρνος είναι το επίκεντρο των διακοπών και όχι η θάλασσα. Γιατί διακοπές μπορείς να κάνεις και στο βουνό αλλά δεν μπορείς να κάνεις διακοπές χωρίς φούρνο. Όπου, στη γενική χαλαρότητα του καλοκαιρινού πρωινού, ξαναθυμάσαι γεύσεις και μυρωδιές από το παρελθόν, ανακαλύπτεις τις νέες τάσεις της αρτοποιΐας και της ζαχαροπλαστικής και εγκαταλείπεις κάθε προσπάθεια να είσαι εγκρατής και να μην την πατήσεις όπως πέρυσι. Δύο επιπλέον κιλά (παρά κάτι) προσθέσαμε γιά να γίνουμε σοφότεροι στο θέμα "ο φούρνος του χωριού".

Όταν η φαιδρότητα ...το τερματίζει.

Κάθε μέρα ακούμε και μιά νέα υποψηφιότητα ή παρακολουθούμε σκόπιμες διαρροές στον τύπο γιά κάποιον που σκέπτεται να θέσει υποψηφιότητα γιά τον νέο φορέα της κεντροαριστεράς. Κάποιοι μάλιστα, ακόμα πιό κεφάτοι, τον ονομάζουν νέο φορέα της σοσιαλδημοκρατίας.

Ένα νέο πολιτικό σχηματισμό ο οποίος:
- Πρώτα θα αποκτήσει αρχηγό.
- Μετά θα αποφασίσει αν θα είναι πολυκομματικός, πολυτασικός, ενιαίος ή κάτι άλλο.
- Μετά θα κάνει συνέδριο γιά να αποφασίσει γιά την ιδεολογία, τις αρχές και τις πολιτικές θέσεις.

Προφανώς αυτοί που επέλεξαν αυτό το σενάριο το έκαναν σκοπίμως επιδιώκοντας να μην οδηγήσει πουθενά.
Γιατί αυτή η διαδικασία θα έχει μηδενικό αποτέλεσμα. Εγγυημένα.
Θεωρητικά εντελώς, μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα εκλεγεί αρχηγός ο οποίος θα ηγείται ενός κόμματος που δεν θα υπάρχει και το οποίο, κόμμα, δεν θα έχει ούτε ιδεολογία ούτε πολιτική, αλλά θα έχει αρχηγό.

Όσοι εμπλέκονται θέτοντας υποψηφιότητα γιά την αρχηγία, σε λίγο θα "βαζουν μέσον" γιά να την σβύσουν από το βιογραφικό τους.
Σε όσους πάνε να ψηφίσουν, σε οποιαδήποτε φάση και γιά οποιοδήποτε θέμα, θα πρέπει αυτομάτως, από τον κύριο Πάκη, να τους απονέμεται ο τίτλος του πιό αισιόδοξου Έλληνα.

Τους πήρε και τα σώβρακα ο Κοντονής.

Τι έγινε με το συνέδριο στην Εσθονία; Ήταν φιάσκο ή μία ακόμα ήττα της χώρας μας; Ας δούμε:
1. Άλλαξε το κείμενο η Εσθονική προεδρία μετά την παρέμβαση Κοντονή ή όχι;
Το liberal που καταγγέλει το Αθηναϊκό Πρακτορείο και το ρώσσικο Σπούτνικ οτι παραποιούν την αλήθεια, υποστηρίζει ότι έγινε μιά ασήμαντη αλλαγή με την τοποθέτηση κάποιων εισαγωγικών στον υπότιτλο του κειμένου γιά να γίνει σαφέστερο το νόημα. Ο Δημήτρης Λιάτσος υποστηρίζει ότι έγιναν αρκετές τροποποιήσεις που δεν άλλαζαν, όμως, την ουσία του κειμένου.
Υποθέτω ότι ο μοναδικός λόγος να γίνουν αλλαγές, λογικά, είναι γιά να προσπαθήσουν να πείσουν και άλλους να συμμετάσχουν, οπότε δεν θα ήταν ασήμαντες, αλλιώς γιατί να τις κάνουν; Προσωπικά κλίνω υπέρ του Δημήτρη Λιάτσου αλλά επειδή εσείς είστε πιό μετριοπαθείς από εμένα ας δεχτείτε την εκδοχή του liberal.
Συμπέρασμα: Αλλαγές στο κείμενο έγιναν γιά να γίνει σαφέστερο το νόημά του.
2. Πόσοι συμμετείχαν;
2Α. Στο ανεπίσημο γεύμα (ή δείπνο θα σας γελάσω) και στις καταθέσεις στεφάνων πήραν μέρος 19 αντιπροσωπείες. Ανάμεσά τους και κάποιοι Υπουργοί. Άλλες πληροφορίες δεν έχουμε.
2Β. Στο φόρουμ (ή συνάντηση, ή συνέδριο, ή διάσκεψη) που ακολούθησε πήραν μέρος 19 αντιπροσωπείες από τις οποίες μόνο 8 ήταν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο οκτώ (8). Οι Βαλτικές συν κάποιες του Βίζεγκαρντ. Γνωστές από τις ρατσιστικές τους πολιτικές στο θέμα των προσφύγων. Ποιές ήταν οι άλλες; Δεν φαίνεται πουθενά. Υποθέτω ότι θα ήταν κάποιες άλλες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης από την Ασία ή κάποιες Βαλκανικές που δεν ανήκουν στην Ε.Ε. Βέβαια αυτοί μπορεί να μην έχουν όλα τα προσόντα γιατί δεν θα είχαν συνεργαστεί με τον Χίτλερ αλλά, πού ξέρεις, μπορεί να είχαν συνεργαστεί με τους Γιαπωνέζους.
Συμπέρασμα: Στο φόρουμ συμμετείχαν οκτώ (8) χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η συνάντηση γινόταν στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Προεδρίας, δεν ήταν μιά διεθνής διάσκεψη. Γι' αυτό άλλωστε και μόνο οι οκτώ ψήφισαν.
3. Οι αντιπροσωπείες στις συνεδριάσεις ήταν σε επίπεδο Γενικών Γραμματέων και κάτω. Κανένας Υπουργός.
4. Το ψήφισμα. Οι οκτώ αυτοί έχουν ξανασυναντηθεί και έχουν ξαναβγάλει το ίδιο περίπου ψήφισμα του οποίου η βασική ιδέα είναι οτι πρέπει να συσταθεί Διεθνές Δικαστήριο τύπου Νυρεμβέργης γιά να εξεταστούν τα εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων. Τίποτα καινούργιο.
Το συμπέρασμα: Ο Κοντονής τους πήρε και τα σώβρακα και οδήγησε το Συνέδριο σε φιάσκο. Γιατί αν δεν είχε μιλήσει η χώρα μας, στα πλάισια του δεν βαριέσαι μωρέ, ας πάμε, δεν τρέχει και τίποτα, πολλές από τις γραφειοκρατίες των ευρωπαϊκών χωρών, θα είχαν πάει, ίσως να είχε βγεί ένα πιό μαλακό κείμενο και η διάσκεψη θα είχε πετύχει. Η χώρα μας υπερασπιζόμενη την ιστορική αλήθεια, τους έβαλε μπροστά στο πραγματικό δίλημμα και τους υποχρέωσε να μείνουν στις έδρες τους.
Δεν έμειναν στις "έδρες" τους και εκτέθηκαν διάφοροι στο εσωτερικό μέτωπο: Όλη η αντιπολίτευση, Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ και συμπαρομαρτούντα, ΠΟΤΑΜΙ, όλο το νεοφιλελέ συναπάντημα. Εκτέθηκε όμως και το ΚΚΕ, δυστυχώς και γιά άλλη μιά φορά. Εκτέθηκαν τα πρόσωπα, από Μαριέττα μέχρι Ψαριανό, από Άδωνι μέχρι Μαραντζίδη. Και δεν συμμαζεύεται. Εκτέθηκε ο Τύπος, από τα φωτισμένα νέα ΝΕΑ μέχρι κάτι ιστοσελίδες που αυτοπαρουσιάζονται ως σοβαρές, τύπου liberal.
Κατά τη γνώμη μου το πιό ανησυχητικό στοιχείο όλης αυτής της συζήτησης είναι η αβάσταχτη αντιπολιτευτική ελαφρότητα της ΝΔ. Γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας μας δεν μπόρεσε να καταλάβει αυτό που κατάλαβαν τα συντηρητικά κόμματα στην Γερμανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλλία και παντού αλλού στην Ευρώπη; Και στελέχη έχει, και κυβερνητική εμπειρία έχει, γιατί; Τόσο λίγος είναι ο Κούλης; Τόσο πολύ έχει διαβρωθεί από την ατζέντα, την λογική και την τακτική του Άδωνη; Αυτό είναι μιά πολύ επικίνδυνη προοπτική γιά την χώρα και όχι μόνο γιά το ιστορικό συντηριτικό κόμμα.

Δεκαπενταύγουστος.

"Μας εσωσε η Παναγιά, μας εσωσε η Παναγιά", ωρυεται στην καμερα ο πολιτης μπροστα στο σπιτι του που μολις εχει σωθει απ τις φλογες. Και, διπλα του, ο κατακοπος πυροσβεστης που μαζευει τις μανικες ακουγεται να λεει: "Επρεπε να σε ειχα αφησει να καεις, πουστη". Eσαει επικαιρο.

Κόκκινη κάρτα

Παντως η Κοινοβουλευτικη Ομαδα του ΣΥΡΙΖΑ μπορει να εφαρμοσει ενα συστημα οπως στο ποδοσφαιρο με τις ποινες αγωνιστικων ημερων στους παικτες που παραβατουν. Οταν καποιο μελος της λεει μια μαλακια να του αφαιρειται το δικαιωμα δημοσιου λογου για ενα μηνα. Την δευτερη φορα για ενα εξαμηνο. Την τριτη φορα εφ ορου ζωης.